ساپلیمنت های سین بیوتیک و تأثیر بر وضعیت متابولیکی افراد دیابتی

مصرف ترکیبی از پری بیوتیک ها و پروبیوتیکها می تواند سبب کاهش مارکرهای التهابی واسترس اکسیدایتو درافراد دیابتی شود.

 نتایج این تحقیق درمجله ی  the journal of clinical Nutrition  منتشر گردید.

دانشمندان دانشکده ی علوم پزشکی اصفهان با تجویز ساپلیمنتی مرکب از  Lactobacillus sporogenesبرای 62 بیمار دیابتی نشان دادند که میزان پروتئینی واکنشی – C(CRP)در  خون این بیماران بطور چشمگیری کاهش می یابد. CRPنشانه  بروز التهاب است  در این تحقیق همچنین بعد از مصرف این ساپلیمنت غلظت گلوتاتیون درخون این بیماران افزایش یافت.

قبل از این دکتر احمد اسماعیل زاده گزارشی در مورد استفاده از ساپلیمنت های Synbioticو بهبود برخی از چربیهای خون منتشر کرده بود. محققین به منظور درک بهتر چگونگی این  تأثیر ، تحقیق اخیر را برای بررسی تأثیر غذاهای Synbioticبروی وضعیت متابولیکی  بیماران دیابتی طراحی و انجام دادند.

براساس تعریف WHO, FAO(سازمان غذا و سازمان  بهداشت جهانی) ، پروبیوتیک به میکروارگانیسم های زنده ای اطلاق می شود که اگر به میزان کافی تجویزشوند بروی سلامت  میزبان دارای تأثیرات مفیدی باشند و بنا به تعریف Prebioticsبه مواد هضم  نشدنی اطلاق می شود که تأثیرات فیزیولوژیکی مفیدی را از طریق انتخاب اختصاصی رشد دلخواه یا فعالیت تعداد محدودی از باکتریهای بومی میزبان بوجود آورد و  Synbioticترکیبی از هر دو مورد است.

درتحقیقی که اخیراً درهفته ی بیماریهای گوارشی در انجمن بیماریهای گوارشی آمریکا ارائه شد محققین به بررسی 7 پری بیوتیک و 6 پروبیوتیک موجود دربازار پرداختند. آنها دریافتند که برای مثال پری بیوتیک (short-chain fructooligosaccharide)sc-fosسبب افزایش رشد Bifidobacterium lactis BI-07بیش از سایر پری بیوتیک ها می شود.نتایج تحقیق مذکور قدم مهمی برای طراحی سین بیوتیک های بهینه برای سلامت دستگاه گوارش محسوب میشود.

 در تحقیق اخیر دانشمندان کارآزمایی کلینیکی کنترل دار ضربدری دوسوکور تصادفی  را طراحی کردند که در آن 62 بیمار دیابتی در سنین 35 تا 70 شرکت کردند، این  تحقیق نشان داد که استفاده از سین بیوتیک ها می تواند پارامترهای متابولیکیرا  در  افراد مبتلا به دیابت نوع 2 بهبود دهد. بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بسیار مستعد اختلالات  متابولیکی، افزایش التهاب سیستمیک واسترس اکسیدایتو هستند.

 به شرکت کنندگان بصورت تصادفی غذاهای حاوی سین بیوتیک حاوی L-sporogenesمقاوم به حرارت (1×107CFU)و 0.04گرم اینولین یا غذای کنترل بدون باکتریهای پروبیوتیک  و پری بیوتیک اینولین داده شد. بعد از گذشت 6 هفته از این مداخلات ، به مدت دو هفته استراحت به عنوان زمان پاک شدن بدن از مواد مذکور داده شد و سپس  مداخلات بصورت ضربدری درهر دو گروه تکرار شد.

نتایج نشان داد که میزان انسولین خون بطور چشمگیری بعد از مصرف غذاهای سین بیوتیک درمقایسه با غذاهای کنترل کاهش می یابد. علاوه بر این با مصرف  سین بیوتیک میزان تری گلیسرید و کلسترول HDLبهبود می یابد. اطلاعات بدست آمده بیانگر کاهش میزان CRPبه میزان 1057.86نانوگرم در میلی لیتر در گروه سین بیوتیک است درحالیکه در گروه کنترل غلظت CRPبه میزان  95.40نانو گرم در میلی لیتر افزایش نشان می دهد.

مصرف غذاهای حاوی Synbioticهمچنین با افزایش چشمگیر مقدار گلوتاتیون و اسید اوریک درمقایسه با گروه کنترل همراه می باشد .

 دانشمندان درمورد مکانیزم احتمالی این تأثیرات می گویند: پری بیوتیک ها و پروبیوتیک ها می توانند تولید اسیدهای چرب با زنجیره ی  کوتاه (SCFA)را افزایش دهند که این موضوع ممکن است سبب کاهش بیان ژنهای مرتبط با التهاب گردد.

 علاوه بر این یک اسید چرب خاص بنام بوتیرات (butyrate)  برای سنتز گلوتاتیون  NADPHلازم را فراهم می کند که این یک تنظیم بالادستی از فعالیت مسیر اکسیداتیو پنتوز است.

  محققین معتقدند برای ارزیابی تأثیرات سین بیوتیک ها بروی سایر بیومارکرهای التهابی نیاز به تحقیقات بیشتری هست. به علت استفاده از گونه های مختلف باکتریایی در تحقیقات  مختلف ، مقایسه ی ضربدری مطالعات آسان نیست. به همین علت بنظر می رسد  برای تعیین بهترین ترکیب یک غذای سین بیوتیک (از نظر گونه های باکتریایی  و پری بیوتیک مناسب) که بتواند تأثیرات مفیدی رابر وضعیت متابولیکی بیماران  دیابتی داشته باشد، نیاز به تحقیقات  بیشتری وجود دارد.

منبع: clinical Nutrition, doi:10.1016/j-clnu.2013.05.015